ป่าสนสองใบ ชื่อ ป่าสนสองใบ ชื่ออื่น สนเขา เกี๊ยะ เกี๊ยะเปลือกดำ สนหางม้า ชื่อวิทยาศาสตร์ Pinus merkusii Jungh. & de Vriese ลักษณะ สนสองใบเป็นไม้ต้นขนาดกลางถึงขนาดใหญ่ สูง ๑๐ - ๓๐ เมตร ไม่ผลัดใบ ลำต้นตรง ยอดเป็นพุ่ม กลมแตกกิ่งต่ำกว่าสนสามใบ เปลือกสีน้ำตาลปนดำ เป็นร่องลึกและเป็นสะเก็ดหนา ๆ แข็งมาก ใบยาวรูปเข็ม ออกเป็นกระจุก ๆ ละ ๒ ใบ ผลเป็นโคน ลักษณะเป็นก้อนแข็งโคนป้อม ปลายสอบขนาด ๕ - ๘ เซนติเมตร เมื่อผลจัดจะแตกออกเป็นกลีบแข็ง เมล็ดรูปรีแบนและมีครีบบาง ๆ สีขาว ออกดอกเดือนพฤศจิกายน - มกราคม และติดผลเดือนธันวาคม - มีนาคม แหล่งที่พบ พบขึ้นกระจายพันธุ์ในอินเดีย พม่า ไทย อินโดจีน ในประเทศไทยพบขึ้นเป็นกลุ่มบนภูเขาและมีขึ้น ประปรายตามป่าเต็งรังในภาคเหนือที่ความสูง ๕๐ - ๘๐๐ เมตรจากระดับ น้ำทะเล ในจังหวัดเพชรบูรณ์พบ ที่ป่าในอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว ทุ่งแสลงหลวง และภูหินร่องกล้า และกระจายอยู่ในป่าอื่น ๆ ทั่ว ๆ ไป ความสัมพันธ์กับชุมชน เนื้อไม้ใช้ในการก่อสร้างได้ดี ทำเครื่องใช้ เช่น ตู้ โต๊ะ เตียง ฯลฯ เนื้อไม้มี คุณสมบัติเหมาะทำกระดาษ น้ำมันและชัน ใช้ทำน้ำมันชักเงาซึ่งให้ปริมาณยางมากกว่าสนสามใบ ป่าสนมีความสวยงามเหมาะสำหรับ เป็นแหล่งท่องเที่ยวและการศึกษา ความสำคัญทางเศรษฐกิจ ความสำคัญทางเศรษฐกิจ ได้แก่ อุตสาหกรรมทำกระดาษและทำน้ำมันชักเงา ในระดับชุมชนมีรายได้ จากการจำหน่ายไม้เพื่อการก่อสร้าง การทำเฟอร์นิเจอร์ และจำหน่ายน้ำมันและชันของต้นสนสองใบ

ย้อนกลับ